EB-1C, belirli çok uluslu şirket yöneticilerine ve üst düzey yöneticilerine yönelik birinci tercih göçmen vizesi kategorisidir. İşgücü sertifikası gerektirmediğinden kalıcı oturuma giden en verimli işveren sponsorlu yollardan biridir.
ABD’li bir işveren, dilekçeden önceki üç yıl içinde (veya kişi hâlihazırda dilekçe sahibi için çalışıyorsa göçmen olmayan statüyle ABD’ye girişinden önceki üç yıl içinde) yurt dışındaki uygun bir şirkette yönetici veya üst düzey yönetici olarak kesintisiz en az bir yıl çalışmış ve ABD’deki şirkette yönetici veya üst düzey yönetici olarak çalışmak üzere gelecek bir kişi adına dilekçe sunar.
ABD’deki işverenin başvurudan önce en az bir yıldır faaliyette olması gerekir. Bu kesin bir şarttır ve ABD’de yeni kurulan şirketler için takvimi belirler.
İkisi çoğu zaman farklı aşamalardaki aynı test olarak tanımlanır. Benzerdirler ama aynı değildirler ve farklar önemlidir.
Ortak olanlar: uygun şirketler arası ilişki, yurt dışında bir yıl çalışma şartı ve yönetici ile üst düzey yönetici kavramlarının kanuni tanımları.
Farklı olanlar:
L-1 kategorisi hem yönetici ve üst düzey yöneticilere yönelik L-1A’yı hem de uzmanlık bilgisine sahip çalışanlara yönelik L-1B’yi kapsar; EB-1C ise yalnızca çok uluslu şirket yöneticileri ve üst düzey yöneticileriyle sınırlıdır. L-1A, bir yıldan kısa süredir faaliyet gösteren bir şirkete izin veren yeni ofis hükmünü içerir; EB-1C ise ABD’deki işverenin en az bir yıldır faaliyette olmasını şart koşar. Ayrıca EB-1C bir göçmen dilekçesidir; bu nedenle inceleme daha derinlemesine olma eğilimindedir, çünkü memur geçici değil kalıcı bir hak değerlendirmektedir.
Pratik sonuç şudur: L-1A onayı, EB-1C onayını garanti etmez. Bu zamanlama uyumsuzluğu, L-1A’nın yeni ofis hükmünden yararlanan şirketlerde en belirgin halini alır. Yeni ofis L-1A’sı genellikle yalnızca bir yıllığına onaylanır; çünkü USCIS ilk yılın oturmuş bir faaliyet değil, bir kanıtlama dönemi olmasını bekler. Bu ilk onaydan kısa süre sonra, yani ABD’deki şirket tam bir yıl faaliyette bulunmadan ve vize sahibinin görevi gerçekten yönetici veya üst düzey yönetici görevine dönüşmeden EB-1C başvurusu yapmak, genellikle hem bir yıllık faaliyet şartı hem de üst düzey yöneticilik kanıtları bakımından başarısız olur. EB-1C, gerçekçi olarak ancak ABD’deki faaliyet, L-1A yeni ofis hükmünün öngördüğü aşamayı geride bırakacak kadar olgunlaştığında mümkündür.
EB-1C’yi L-1A’nın ardından gelen bir formalite olarak gören şirketler çoğu zaman şaşırır. Özellikle ABD’deki görevin, EB-1C başvurusu yapıldığında bunu destekleyen bir organizasyon yapısıyla birlikte gerçek anlamda yönetici veya üst düzey yönetici görevine dönüşmüş olması gerekir.
Kuruluş, üst düzey bir yönetici pozisyonunu destekleyemeyecek kadar küçüktür. Vize sahibinin operasyonel işlerin büyük kısmını yürüttüğü üç çalışanlı bir ABD şirketi, unvan ne olursa olsun üst düzey yöneticiliği göstermekte zorlanır. Memurlar organizasyon şemasına, çalışan sayısına, alt kademedeki görevlere ve günlük işleri fiilen kimin yürüttüğüne bakar.
Yabancı şirket faaliyetlerini sonlandırmıştır. Uygun ilişkinin devam etmesi gerekir. Yurt dışındaki işletmenin transferden sonra fiilen kapatıldığı durumlarda dilekçenin dayanağı zayıflar.
Fonksiyon yöneticisi iddiaları yeterince kanıtlanmamıştır. Üst düzeyde asli bir fonksiyonu yönetmek kabul edilen bir dayanaktır; ancak hem “asli” hem de “üst düzey” niteliklerinin, fonksiyonun kuruluş için önemine ve vize sahibinin bu fonksiyon üzerindeki takdir yetkisine dair kanıtlarla ortaya konması gerekir.
Yurt dışındaki bir yıl yeterince net belgelenmemiştir. İlgili döneme ait bordro kayıtları, iş sözleşmeleri ve vergi beyannameleri gerekir. Bunları yıllar sonra, sistemlerini değiştirmiş olabilecek yabancı bir şirketten yeniden oluşturmak, göründüğünden daha zordur.
Avukatlık ücretlerinin yanı sıra bir EB-1C dosyası, farklı aşamalarda ödenen çeşitli USCIS resmi ücretlerini içerir:
715 dolar; ilk dilekçe aşamasında işveren tarafından ödenir.
26 veya daha fazla çalışanı olan işverenler için 600 dolar; daha küçük işverenler için 300 dolar; kâr amacı gütmeyen kuruluşlar muaftır.
2.965 dolar; EB-1C için 45 iş günü içinde işlem yapılmasını sağlar. Bu süre, EB-1A ve EB-1B için geçerli olan 15 iş gününden belirgin biçimde uzundur ve EB-1C incelemesinin daha fazla belge gerektiren yapısını yansıtır. Bu ücreti işveren veya vize sahibi ödeyebilir.
Başvuru sahiplerinin çoğu için 1.440 dolar. Biyometrik hizmetler bu ücrete dahildir. I-765 ve I-131 Formları, 1 Nisan 2024 sonrasında sunulan bir I-485 Formu ile birlikte veya sonrasında sunulduğunda, uygulanabilir muafiyetler veya özel kurallar saklı kalmak kaydıyla ayrı başvuru ücretlerine tabidir.
ABD dışındaki vize sahipleri için konsolosluk süreci, I-485 başvuru ücreti yerine ayrı Dışişleri Bakanlığı ücretleri içerir.
Bu rakamlar dönemsel olarak değiştiğinden başvuru öncesinde güncel USCIS ve Dışişleri Bakanlığı ücret tablolarından teyit edilmelidir.
EB-1 hem yıllık hem de ülke bazlı sayısal kotalara tabidir. Durum aydan aya değişebilir; özellikle mali yıl sonuna doğru bazı ülkeler için EB-1’de tarihler geriye gidebilir (retrogression) veya kategori geçici olarak kullanılamaz hâle gelebilir.
Talebin yoğun olduğu ülkelerin kontenjanına tabi başvuru sahipleri için vize numarası beklemesi, dilekçenin onaylanması için geçen süreyi önemli ölçüde aşabilir. Bu durum, özellikle vize sahibinin yedi yıllık üst sınırı olan L-1A statüsünde bulunduğu hallerde planlamaya dahil edilmelidir.
Kontenjan bakımından tabi olunan ülke, kural olarak vatandaşlığa veya mevcut ikamete değil, vize sahibinin doğduğu ülkeye göre belirlenir. Bu husus farklı vatandaşlıkları içeren dosyalarda önem taşır: Talebin yoğun olduğu bir ülkede doğmuş ancak şu anda Türk vatandaşı olan bir vize sahibi, Türkiye’nin sıradaki daha avantajlı konumundan yararlanamaz; dosya doğduğu ülkenin kontenjanından değerlendirilmeye devam eder. Türkiye doğumlu başvuru sahiplerinin çoğu için EB-1 uzun süredir güncel durumdadır; yani yukarıda anlatılan bekleme tipik bir durum değildir, ancak yine de varsayılmamalı, güncel Vize Bülteni’nden kontrol edilmelidir.
Türkiye doğumlu başvuru sahiplerinin EB-1’deki tipik durumunda olduğu gibi vize numarası hemen müsaitse, I-140 göçmen dilekçesi ile I-485 Adjustment of Status başvurusu art arda değil birlikte sunulabilir. Bu, vize sahibinin Adjustment of Status sürecine başlamak için onayı beklemek yerine I-140 henüz işlemdeyken geçici çalışma ve seyahat izni almasını sağlar.
Eş zamanlı başvuru yalnızca başvuru tarihinde öncelik tarihi güncelse ve vize sahibi ABD’de fiziken bulunuyor ve Adjustment of Status için diğer şartları karşılıyorsa mümkündür. ABD dışındaki vize sahipleri bunun yerine konsolosluk sürecini izler.
Bu sayfa Ekim 2026 başı itibarıyla günceldir; yalnızca genel bilgi sunar ve hukuki danışmanlık niteliği taşımaz.
Amerika göçmenlik hizmetleri, Celiksoy Law Firm, PC (San Diego, CA, ABD) tarafından sunulmaktadır.
Tek bir cevabı yoktur; çünkü süre hizmet merkezine, premium processing’in tercih edilip edilmediğine ve bundan ayrı olarak vize sahibinin kontenjanına tabi olduğu ülke için şu anda vize numarası bulunup bulunmadığına bağlıdır. Standart I-140 işlemi birkaç ay sürebilir; premium processing EB-1C için 45 iş günü içinde işlem yapılmasını sağlar. Bu süre, bu dilekçelerin tabi olduğu ek incelemeyi yansıtacak şekilde EB-1A veya EB-1B’deki 15 günlük süreden uzundur. Premium processing yalnızca I-140 kararını hızlandırır; talebin yoğun olduğu ülkelerde çok daha büyük bir kısıt olabilen ayrı vize numarası beklemesi üzerinde hiçbir etkisi yoktur.
Hayır. EB-1C bağımsız bir kategoridir. Kişi yurt dışında çalışmaya devam ederken adına dilekçe sunulabilir ve konsolosluk süreci yoluyla doğrudan Green Card sahibi olarak ABD’ye girebilir. L-1A yaygın bir köprüdür, ön şart değildir.
Hayır. Kategoriler ortak kavramları paylaşsa da EB-1C bir göçmen dilekçesi olarak değerlendirilir ve daha yakından incelenme eğilimindedir. ABD’deki görevin, başvuru sırasında bunu sürdürebilecek bir organizasyonla desteklenen gerçek bir yönetici veya üst düzey yönetici görevi olması gerekir.
Mevzuatta asgari bir çalışan sayısı yoktur, ancak organizasyonun gerçek durumu önemlidir. Vize sahibinin günlük operasyonel görevlerinin, doğrudan bağlı çalışanlar aracılığıyla ya da asli bir fonksiyonun yönetimi yoluyla başkaları tarafından üstlenilmesi gerekir. Çok küçük şirketlerin ispat yükü daha ağırdır.
Fonksiyon yöneticileri kabul edilir. Dilekçenin, fonksiyonun kuruluş için asli olduğunu, vize sahibinin bunu üst düzeyde yönettiğini ve günlük işleyişi üzerinde takdir yetkisi kullandığını ortaya koyması gerekir. Bu, doğrudan bir yöneticilik iddiasından daha az değil, daha fazla kanıt gerektirir.
Evet. Şirketler arasındaki uygun ilişkinin devam etmesi gerekir. Faaliyetlerini durduran bir yabancı şirket, kategorinin yapısal dayanağını ortadan kaldırır.
Hayır. EB-1C, başvurunun ABD’li bir işveren tarafından yapılmasını gerektirir. Kendi adınıza başvuru yapmanız gerekiyorsa incelenmesi gereken kategoriler EB-1A veya EB-2 NIW’dir.
Şirket yapınızın ve görev tanımınızın EB-1C şartlarını karşılayıp karşılamadığını ve L-1A’dan geçişin zamanlamasını birlikte değerlendirebiliriz. Görüşme için randevu alabilir veya değerlendirme formunu doldurabilirsiniz.
